tag:blogger.com,1999:blog-37275892011-05-03T14:07:30.829+02:00بوی تلخ قهوهkasranoreply@blogger.comBlogger1461100tag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-8447031141249979402011-03-03T13:32:00.014+01:002011-03-04T11:02:40.292+01:00کوچ   رومانی ؛ جاده کنتستانتزا به بخارست این‌جا خانه‌ی قدیمی من است. آب و جارویش کرده‌ام و پس از سال‌ها دوباره در آن خواهم نوشت. آرشیو نوشته‌های قدیمی مغشوش و ناقص است، لینک خیلی از تصاویر شکسته . باید همتی باشد تا از دامنه‌ی قدیمی مرحوم منتقل‌شان کنم این‌جا و دستی به سر ورویشان بکشم. عجالتاٌ فقط می‌نویسم. بوی تلخ قهوه دامن‌گیر است، مانند آب زاینده‌رود. نوشتن کار خوبی‌ست kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1102326274813534362004-12-06T10:30:00.000+01:002007-08-24T11:32:51.179+02:00من می کوچم پس هستم !از قدیم گفته اند اجاره نشینی خوش نشینی ست. بالاخره این همه سقا خانه ای که شمع روشن کردیم و آن همه امامزاده ای که دخیل بستیم افاقه کرد و ما هم صاحب خانه شدیم. اینکه با این سواد اکابری چقدر به سر ومغزمان کوبیدیم و رنج دات کامی شدن (بهتر بگویم دات نتی شدن) را به جان خریدیم بماند. خلاصه اینکه کورمال کورمال مشق Movable Type کردیم و پا در جای پای بزرگان گذاشتیم.یادمان باشد سر نماز kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1101560448335773432004-11-27T13:46:00.000+01:002004-11-27T14:05:38.950+01:00انکار تو را که نه خود را نیز نشانم نمی دهند این روزها که بی وقفه روی هم می ریزند و جوانی را ممنوع می کنند به انکار کهنگی خويش راستي چرا شبها چشمه ها را به عاشقان وا می نهند تا اشکهایشان را بشویند؟kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1099828210657272732004-11-07T12:48:00.000+01:002004-11-07T12:50:10.656+01:00سایه بر می گردم در چشمانت جای خنده خالی ست سایه اندوهی لبانت را تاریک کرده می خواهم برگیرم سایه ها را پر کنم خالی چشمانت را چه کنم؟ با دست ها یی از سایه سایه ها را نمی شود راند می گریزم از سایه ها غروب آلود که بلند و بلند تر می شوند...kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1099289648015892072004-11-01T06:56:00.000+01:002004-11-01T07:14:08.016+01:00ترانه ی عسل به ابهت سجاده ات قسم که در سودا با مرگ خدای را شايسته تر نيست که به ترنم زمزمه ی زير لب فواره اش يک جرعه بيش تر نيست آن زمان که بر دوگانه ات به زير يک خم سايه ای پرتاب شد و به هلهله ی ترانه ی عسل گوشه پاره مهری گل گرفته بر پيشانی ات باز می سجا يد از حکا يت غربت در تنهايی با او به ضيافت سر به سر گذاردن با معبود که گٍل اين مهر از همان گٍلی ست که بتان را با آن گزارده اند... kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1098602959283861762004-10-24T09:25:00.000+02:002004-10-24T09:29:19.283+02:00سرنوشت چگونه زيستن در باريکه ی مرگ و حيات و کوله غمبار سرنوشت را در تنگاب پر کج و گيج اش پس پشت قلب های پير و فسرده ی خويش وا نهادن عشقی اين چنين که بر قناره ی آزها و آرزوها سلاخی شد همه اش اين بود زندگی و آخر هيچ! دريغ! که عشق را سقفی شان نشد و چارديواری وبستری مامن راز توامانشان اينک! تنها سکوت مانده است پس آهی رنگ باخته به هيچ و دردی تا اعماق ريشه دوانيده بر ميراث حياتی پر کج و پيچ! مرگیkasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1098266704260355462004-10-20T12:00:00.000+02:002004-10-20T12:05:04.260+02:00هشتمين گناه سکوت که می کنی فکر می کنم بدت آمده من بد بوده ام فکر می کنم حالت خوب نیست خوش نیستی فکر می کنم به چیزهایی که فکرش را نمی شود کرد فکر می کنم به سکوت فکر می کنم و چقدر سکوت که در سکوت می کنم... kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1098005579787289602004-10-17T12:20:00.000+02:002004-10-17T11:50:21.460+02:00دُمـُـل تپه ای مجنون دُمـُـل درَد زمين آبله گون از خلوت هزاران کلاغ ته مانده نشخوارِ اندوه آدميان را در فضله های خيس سياه پوشان بر خاکِ پيکر خويش می کشيد ، تا فصلی تازه که سر می رسد غنچه های اطلسي را مادري كند ... زماني را كه کودکان سيمان زده ی مخمور از التهاب زخمهاي آهنِ نه مويه کنند و مادرانشان نه تلي را بهانه گيرند که دردزاد اندوه شان است ... دلگير نباش هميشه بهار مي آيد نسيم مي وزد kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1096983675419972882004-10-05T15:37:00.000+02:002004-10-05T15:41:15.420+02:00گرگ و ميش آن اولين وآن آخرين کسی که خورشيد را از نيمه ی ديگر زمين می زاييد تير سيمانی متروکی بود که از پاسبانی شبانه اش خسته بود و می خوابيد . يک رشته می گسست . به سوگواره اش هزاران شعله می افروخت و جهان رو به رنگ سرد سايه می رفت. خورشيد خواب مانده بود و آن اولين و آن آخرينی که دستانش را بيرون می کشيد مرده بود . kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1096793450015809192004-10-03T11:42:00.000+02:002004-10-03T10:50:50.016+02:00ني لبک آفتابی را بر خواهم چيد که ژرفنای فروتن خويش را يارای ديد بتواند داد يا گودال گور خويش را از خويش و خاک پر می کنم که هيچم از اين دو به نيست هراسناک بر چنگال خيس عطش به تمامی می کوبم تا بلکه قطره ای من از خويش خيس می شوم نه از تعرق بيرون و خراش های خامشی رد ناخن های شهوت نيست سترگ و زخمينه راهی بيش است گلوگاه فرو فرياد را خفتن از فرو خفتن خويش چرکينه بسته است تا نای ِ‌بی kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1096700002811286852004-10-02T08:52:00.000+02:002004-10-02T11:36:40.476+02:00باران آخر... به هخا و كودتاي ابلهانه اش ايستاده اند در آغوش باد چوبينه تيرهايی سيم خورده که شبان گاهان چون انتری آفتاب را گزافه قی می کنند . و روز به شکرانه اش خاموشند. همين امروز بود كه دو جفت ابر ضخيم شيرابه غذای خويش را با هرزه گی از پستان عريان آسمان می نوشيدند و باران زاده می شد . خرابه ستارگانی پلشت به سخره گرفته بودند خورشيد را به رنگ اندک مضحکشان ... و اَبَر ستاره ی رخشان عزلت kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1096099919217250322004-09-25T10:03:00.000+02:002004-09-25T10:15:18.833+02:00هر کسی ار ظن خود شد یار من ... متاسفانه مجبورم دوباره قسمت نظرخواهی را محدود به ایمیل کنم. از کسانی که مورد توهین قرار گرفته اند عذرمیخواهم و امیدوارم روزی فرهنگ تعامل و شرافتمندی در قلم راهی به دیار سوخته ما پیدا کنند. kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1095509264442878462004-09-18T13:57:00.000+02:002004-09-18T14:07:44.443+02:00نسيم نشسته ام کنار پنجره نسيم موهايم را شانه ميكند شب است و نور كبود و کمرنگ آسمان تنها بخشی از اتاق را به آغوش می ربايد . رويا می آيد و مرا می برد به اقيانوس تا بيکران پاک . سيگاری آتش می زنم ناگاه چندين سطر با حنجره سربي شان کاغذم را ريش ريش می کنند و از ميان هجای فلزيشان تعفن زاده می شود ... نگاه می کنم از فضای کوچک دو برج جای خالی ستاره های خوشبخت را می نگرم ... بر می ايستم نيمه kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1094993448969849802004-09-12T11:47:00.000+02:002004-09-12T15:23:25.886+02:00كابوس ...روی چهار پايه می روم تا خود را حلق آويز کنم .چهار پايه می لغزد.خنده ام می گيرد که چه زود می لرزد !بايد کمی صبر کند. بعد حتی اگر دلش خواست حتي ميتواند به زمين بيافتد و من ميان حجم خالی هوا تکان بخورم و زبان از دهانم بيرون بزند . زمان بگذرد و صورت و دستهای منقبضم سياه شوند تا مرده باشم . کاش فقط همينها بود ... انگار آدم ها دورم را بسان طنابهايي گرفته اند تا مرگ را دريغ کنند . پس می kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1094715586618896202004-09-09T10:30:00.000+02:002004-09-09T10:05:48.766+02:00پنجره و قناري تنم را به سردی شيشه می چسبانم ... رهيدن بوی مرگ می دهد ... بوی شکستن چيزی نزديك به مثله شدن مثل من چيزی يا بهتر بگويم مثل هيچکسی جز من نفسم مات می شود وآنگاه سکوت می آيد از پشت از پس چهچهه ها لبهايم می خندند و می گندند آن دو خط منحنی منقوش بر بخار متعفن بی روح خسته و مخمور جان می دهم مي چشم تراوش خون را كه چه ترش مزه از گلوگاهم می جوشد ... پرهايم رنگين بی کالبد و نه ديگر kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1094448185209100022004-09-05T22:49:00.000+02:002004-09-06T15:06:47.573+02:00حزن اينجا هيچ کس نيست ... تنها پوچي است که آرميده است ... شب از نيمه گذشته است ... آيا تنها فکر می کنم که شب از نيمه گذشته است ؟ يا همچنان همان ضخامت بي نفوذ هميشگی ست که هست ... اينجا ولی - می دانم که هيچ کس نيست ... و پوچي ميان واژه های گنگ آرميده است ... يک سيگار و ديگر خاموشی محض ... ميدانم تو هم بدان که حزن از اين حصار پوستی شکل بيرون نخواهد رفت مگر به وقتِ مرگ و آن درد و زجر هميشگیkasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1093767250923694072004-09-03T10:57:00.000+02:002004-09-04T07:28:21.656+02:00 بگذار بگذار آنهايي که آرزو دارند نغمه گذران شادي را دريابند و بر ماسه هاي ساحلي در جستجوي آن سر گردان باشند بر ردپاي همآغوشي دوشين من اما ميخواهم در كلبه چوبينم منزل کنم آنجا که عشق ممکن است دست مرابه سادگي بفشارد بي آنکه حتي سخني بگويد بگذار آنهايي که آرزو دارند سرايش شادمانه ني لبکي را برگزينند و بنواي آن برقصند تا آنکه اندوهشان با روشنايي مرگ آورش طلوع کند من اما ميخواهم kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1093092706269688582004-08-21T14:38:00.000+02:002004-08-21T15:01:35.186+02:00المپ و نفرين خدايان و آيا اين آتش زندگي است كه مرا بر شعله هاي خويش مي رقصاند ؟ و بي آنكه از دست گره بگشايم حيله هايم را مي خواند ؟ در نگاه من رودي جاري در خود فرو مي ريزد غرق مي شود و مي خشكد . واينگونه فرو مي شكنم غرورم را ، و مي ميرانم لحظاتم را ، از ياد مي برم طغيانم را ، و از آن پس ميان راه ،ميان راه و رود نگاه عابري ملتهب با خاطراتي تشنه آب مي نوشد . آب مي نوشد . وآب و طرواتش در kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1092572843414739252004-08-15T14:17:00.000+02:002004-08-15T14:27:23.413+02:00پارميس هنوز خوشبخت است پارميس كوچك كه با آن چشمان سبزش مادر خوب عروسك هايش است و آرزو مي كند: بزرگ شود موهاي بلندش را ببافد عروس شود دستش به كليد برق دستشويي برسد هنوز خوشبخت است پارميس كوچك كه فقط آنچه را پشت ويترين مغازه ها مي بيند مي خواهد و تنها براي آنچه ندارد، مي گريد خوشبخت است كه هنوز معناي آوارگي را نمي داند معناي غربت كشيدن و معناي بسياري واژه هاي ديگر را هم خوشبخت است بسيار خوشبخت kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1092200698388385992004-08-11T06:59:00.000+02:002004-08-11T07:15:49.323+02:00محتضر سردم است دست خودم نيست وقتي به نور باز مي گردم حتي وقتي كنار خورشيد مي نشينم باز، سرما رهايم نمي كند مجبورم به خاطرات گرممان از روز هايي بسيار دور چنگ بزنم مجبورم...kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1092038433282727152004-08-09T09:16:00.000+02:002004-08-09T10:00:33.283+02:00خوشا به حال لك لكها... خورشيد جاودانه مى درخشد در مدار خويش ماييم كه پا جاى پاى خود مى نهيم و غروب مى كنيم هر پسين اين روشناى خاطر آشوب در افق هاى تاريك دوردست نگاه ساده فريب كيست كه همراه با زمين مرا به طلوعى دوباره مى كشاند؟ حسين پناهي حسين پناهي هم در تنهايي پر كشيد. خبر ساده مرگ تلخك خيلي آزارم داد. روزي در مصاحبه اي از او پرسيدند " اگر بميري چه كسي بيشتر دلت تنگ ميشود؟ يا همان پريشاني kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1091959512145633882004-08-08T12:02:00.000+02:002004-08-08T12:21:47.400+02:00كابوس بيداري وقتی که هر شفق با تکان تند سر انگشت آفتاب بيدار می شوم... گويی در انتها در رستخيزدنيای خواب خويش با جرم ترک قافله بر دار می شوم... kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1091866907173820312004-08-07T10:14:00.000+02:002004-08-07T11:59:28.206+02:00نيلوفر در سردابه ها، شعري از ويدا قنبرپور براي روزنامه نگاران براي روزنامه نگاران، آنان که به لهيدن خوشه هاي انديشه متفاوت با داس کند دگم انديشي عادت نکرده اند و همواره قصه سيب و سرگرداني آدم را در اين سرزمين تجربه مي کنند همين ديروز بود وقتی نيلوفر در سردابه های بويناک بر شاخه مصلوب نور پژمرد کسی به قطره اشکی مرثيه نخواند هيچکس از او ياد نکرد به خط شعری از آفتاب وسلام ما بوی شمعدانی نمی kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1091593263618339692004-08-04T06:15:00.000+02:002004-08-04T06:21:03.616+02:00رويا کاش در المپ بودی! شايد شبی ميزبان اشتياق ديدنم می شدي گپی مي زدیم و به پهنای ترس پرنده کوچک راه گم کرده ای دلهامان دوست می شدند تو اما می خواندی از آن روزها که نمی دانم ومن می گفتم از اين روزها که انگارتو نمی دانی ! وتا انتهای بردباری پروردگاريت حرف می زديم تا عمق شب تا رويا ... kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1091358714914671812004-08-01T13:06:00.000+02:002004-08-01T13:16:30.493+02:00دهانت را مي بويند ، مبادا گفته باشي دوستت دارم ... بدون شرح kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1091343534734155252004-08-01T08:51:00.000+02:002004-08-01T09:05:28.170+02:00برگ خشك و تكيده فرياد مي كشم : خش خش زرد مي شوم ميبارم از مادر درخت ناله ميكنم : خش خش باد به تازيانه مي زند مرا: خاموش، كسي حرف تو را نمي فهمد سكوت كن …وانگاه مي برد مرا مي برد مي برد ... وتا بهار در خاك باغچه فراموش ميشودم ... kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1091254964696015632004-07-31T08:18:00.000+02:002004-07-31T15:06:09.916+02:00در چوبي جغدي آمد بر شانه ام نشست ناله اي كرد و خاطرات شومش را به من بخشيد و رفت ... باد آمد سر بر شانه ام ماليد ضجه زد و شنيده هاي سياهش را در من نهاد و رفت ... راستي ! چه كسي آواز هاي حزن آلود اين در چوبي را مي فهمد ؟ kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1090751753560613442004-07-25T12:29:00.000+02:002004-07-25T12:35:53.560+02:00ديدار خيلي وقت بود كه دلم هوايش را كرده بود. آخراو از آن دسته دوستاني بود كه هيچ وقت تنهايت نميگذاشتند .ازآنهايي كه هميشه دوست داشتي در كنارت باشند. خيلي خوب يادم مي آيد آنوقت ها كه هنوز جنگ نامرد در تمام رگهايمان زوزه ميكشيد.هميشه تنها او بود كه به مشايعتم مي آمد . انگار هر بار ميترسيد اين بار آخرين بارم باشد ! هميشه هم لحظه آخر كه اتوبوس گيلان تور از گاراژ پشت خيابان سعدي راه مي افتاد تازه kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1085742574434643692004-05-28T12:36:00.000+02:002004-05-28T13:25:36.506+02:00يك خداحافظي ساده بدليل پاره اي سوء تفاهم ها از اين پس از نوشتن در اين وبلاگ معذورم بداريد.ازاينكه در اين مدت مرا و اين قلم الكن را تحمل كرديد سپاسگذارم.از امروز اين بدبخت به گل نشسته رها ميكنم و در كمال سادگي براي هميشه از دنياي مجازي شما ميروم. تنها آمدم تا آخرين خط را بنويسم. هر چه باشد يك خداحافظي ساده بدهكار شما بودم ! بيش از اين در توانم نبود مرا ببخشيد... خوش باشيد... كسري جنوا - 28 kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1085566229452641092004-05-26T11:56:00.000+02:002004-05-26T12:13:41.540+02:00لعنتي... دست هايم را رها كن رهايم كن تو را همين بس كه پيشتر از مادر مرا در آغوش گرفتي آنگاه كه به دنيا آمدم همين بس كه رويا هاي كوچك خانگي ام را بلعيدي روياي رسيدن به اسباب بازي پشت شيشه دريغ يافتن مادري براي لالايي شبانه جيرجيركها اميد يله شدن كنار بخاري خوشبختي در يك عصر كوتاه دي ماه آبتني در رودي پر آب يك خواب ... كه هميشه همچون سايه با مني با پاهايي كه چسبيده به پاهاي من آنگاه كه kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1085503214798209202004-05-25T18:34:00.000+02:002004-05-25T19:31:35.086+02:00بودا... پايت را كجا مي گذاري زمين پر است از فرشتگان كوچكي كه نگاهبانان زمين اند به شكل مورچه گاني ناتوان نسيم پر است از فرشتگاني كه كه چوپان قاصدك ها هستند گنجشك ها فرشته اند درخت ها فرشته اند مواظب باش ريشه ي برون آمده ي يك درخت رگ هاي یک فرشته ي پير است. مواظب آن پيچك امين الدوله هم باش به ظلم مبادا لگد كني دست ظريف يك فرشته ي كوچك را kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1085049437143157892004-05-20T10:59:00.000+02:002004-05-20T13:24:13.573+02:00ابطحي ، ژان ميشل ژار ، كاپوچينوي قند پهلو و الباقي قضايا... اين وبلاگ آقاي ابطحي ديگر دارد تبديل به يك جوك تكراري و لوس ميشود. پدرجان مگر مجبوريد كه مطلب بنويسيد و پابليش كنيد ؟ كه چه ؟ كه اسمتان را بگذارند آخوند پانكي ؟ آخرش يك پست مينويسيد كه جدا از غلط هاي دستوري و املائي پر است از ادعاي نخ نماي روشن فكري ؟ كه بگوييد تلفن موبايلتان دوربين دارد ؟ از وزير و وكيل در خلا و مطبخ عكس ميگيريد و kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1084980169624605312004-05-19T13:55:00.000+02:002004-05-20T15:49:49.523+02:00توضيح : وقتي چشمان خدا هم بسته است ! شور آفريني به واقع شعور زدايي ست يادداشت قبلي من اظهار نظرهاي بسياري را به صورت كامنت يا ايميل بدنبال داشت كه بواقع باعث خوشحالي بنده حقير از نكته بيني خوانندگان گرامي ام شد. گرچه معمولا نسبت به نظرات داده شده سكوت ميكنم با اينحال مايلم چند نكته را براي آگاهي ذكر كنم :: در يادداشت من ، هدف تاختن بر پيكر نحيف مرحوم شريعتي نبود كه بر آن بسيار تاخته اند. بلكه kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1084625812050931442004-05-15T14:47:00.000+02:002004-05-15T15:07:58.250+02:00وقتي چشمان خدا بسته است... فيلم سر بريدن يك غير نظامي آمريكايي به دست اسلامگرايان افراطي عراق را ديده ايد؟ اگر نديده ايد و ضمنا تحمل ديدن بدترين صحنه عمرتان را داريد برويد آنرا از اينجا ببينيد. باور كنيد اين فيلم واقعي ست و جايي در روي همين كره خاكي فيلم برداري شده است. فرياد هاي آن جوان مادر مرده را كه آمده بود تا شايد چند خط تلفن در بغداد بفروشد ،شنيديد؟ فريادهاي ساديستي قاتلان را كه با kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1084349027790410652004-05-12T10:03:00.000+02:002004-05-14T09:02:50.973+02:00بدون شرح ! نيك آهنگ كوثر kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1084192355354243042004-05-10T14:31:00.000+02:002004-05-10T18:43:43.116+02:00يادداشتهاي سرزمين اسقف ها 16 :: بارها و بارها غربت و تنهايي را چشيده ام . چه در وطن و چه دور از وطن . اما اينبار انگار اين غربت از جنس ديگري ست .از جنس خاكستري سكوت سرد سپنتا يا كه از جسارت سبز چشمان سپهر يا... اينبار عجيب دوست دارم گذرنامه ام را بكوبم به صورت آن بچه مزلف جنوايي تا خرخره مستي كه نام وطنم را با نيشخند تكرار ميكند. اويي كه جز بطري شرابش و جز رفاه نميدانم از كجا آورده اش چيزي kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1084020314688600392004-05-08T14:45:00.000+02:002004-05-08T14:52:49.326+02:00يادداشتهاي سرزمين اسقف ها 15 ... برای آنان که شاید از یکدیگر دور افتاده اند ... هنوز بختی هست تا دریابند ... که پاسخی وجود خواهد داشت: سخت نگیر Let it be The Beatles ترانه ای از بیتلز سرایندگان: پل مک کارتنی و جان لنون آوازه خوان اصلی: پل مک کارتنی سخت نگیر زمانی که خود را در بستری از مشکلات می یابم مادرمری به سراغم می آید در حالی که هوشمندانه می گوید: سخت نگیر و در ساعات تاریکی من در kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1083933727264185142004-05-07T14:42:00.000+02:002004-05-07T14:58:40.326+02:00يادداشتهاي سرزمين اسقف ها 14 ... :: از ديروز صبح پايين ساختمان دفترمان هياهوي عجيبي به پاست. داستان اين است كه امسال مسابقات تور دوچرخه سواري دور ايتاليا Giro d'Italiaكه از فردا شروع ميشود از شهر جنوا و دقيقا از جلوي در دفتر ما آغاز ميشود. عجب پا قدمي دارم من ! تمام خيابان پر شده از ماشين هاي تلوزيون ايتاليا ، زمين پر شده از كابل و سيم كيوسكهاي خبر ، همه جا تي شرت و پرچم مسابقات را ميفروشند به kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1083854542100539712004-05-06T16:42:00.000+02:002004-05-06T18:32:18.216+02:00يادداشتهاي سرزمين اسقف ها 13 ... :: هتل نوشته ها ... هميشه براي من همينطور است. زندگي در اينور دنيا خيلي سريع دلم را ميزند. مثل يك باقلواي معطرو شيرين كه ناخنك زدن به آن خوب است ولي نميتواني يك تكه بزرگش را تمام كني .دچار نوستالژي شده ام. ديشب يك سره پور رضا گوش كردم . دلم بد جوري هواي گيلان كرده. آن بوي نم آميخته با عطر جوانه گندم. جنوا هم هميشه نمناك است اما بوي نمش با بوي چرب گوشت پورك kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1083830906142174052004-05-05T13:08:00.000+02:002004-05-10T18:48:34.973+02:00 سر گشاده به رياست جمهور محترم جمهوري اسلامي ايران نامه اي از ديروز ! رياست محترم جمهوري . جناب آقاي خاتمي ! نامه شما به فردا را خوانديم . شما بد جوري مديون مردم ايران مانده ايد. يادمان مي آيد روزي كه براي اولين بار به آن روحاني خوش روي و خندان مقيم كتابخانه مركزي راي ميداديم ، تمام ايران تبديل به يك تبسم ظريف و كمي موذيانه خاص ايراني شده بود. در صف حوزه هاي راي گيري كمتر كسي اظهار نظر ميكرد.kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1083682674048609912004-05-04T16:57:00.000+02:002004-05-05T18:12:54.983+02:00يادداشتهاي سرزمين اسقف ها 12 ... در حاشيه نامه اخير رئيس جمهور به ملت ايران... در زمانه ای که چشم ها از زيبايی گريزانند و دستها آواز را از شاخه می پرانند به بازگشت بهار بيهوده دل خوش کرده اي برادر... kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1083664204145089572004-05-04T11:50:00.000+02:002004-05-04T18:16:30.653+02:00يادداشتهاي سرزمين اسقف ها 11 ... ونيز شهر صورتك ها 2 بازميگردم... مرگم را باور نکن شايد روزی برگردم با صورتك زنی روسپي مردي مست يا راهبي از يك صومعه دور يا در صورت کودکی تو؛ که وقتی در آغوشت مي‌گيرد بوی سيگارش را می‌شناسی ولی به يادش نمی‌آوری چه تفاوت دارد؟ ... راستي امروز نيز كه مي آمدم صورتكم را عوض كردم چطور است؟ صورتك kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1083601396873281012004-05-03T18:23:00.000+02:002004-05-04T11:52:38.000+02:00يادداشتهاي سرزمين اسقف ها 11 ... ونيز شهر صورتك ها 1 چه عشقها كه در سينه سياه اين گاندولاها حك شده است ؟... باز هم گاندولا ... كليساي سنت ماركو... باز هم از ونيز خواهم نوشت... kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1083569672512680852004-05-03T09:34:00.000+02:002004-05-03T09:38:44.873+02:00يادداشتهاي سرزمين اسقف ها 10 ... گل‌آقا آخرين نوشته «كيومرث صابري فومني» خوانندگان عزيز گل آقا مي‌دانند كه از همان روز اول گذاشتن سنگ بناي آبدارخانه، بعض اوقات «گل‌آقا» مي‌رفت، اما حرف حساب نمي‌رفت و كار تعطيل نمي‌شد، ما و غضنفر در اين اوقات حرف حساب را با قلم «گل‌آقا»يي مي‌نوشتيم و روزگار را از پشت عينكشان مي‌ديديم و اخبار را با سمعك اوشان مي‌شنيديم، و همين بوده است و رمز و راز ماندگاريkasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1083323688942065842004-04-30T13:14:00.000+02:002004-04-30T13:43:52.186+02:00يادداشتهاي سرزمين اسقف ها 9 ... :: هتل نوشته ها ... اينجا همه جور بدي داشته باشد يك خوبي دارد كه آدم مشكل شرعي پيدا نميكند ! توالت اتاقم مجهز به آخرين فن آوري بشر در زمينه طهارت يعني بيده است. استفاده از بيده يك مزيت ديگر هم دارد و آن اين است كه لازم نيست آفتابه مسي سه مني را با يك دست بلند كني. يادم مي آيد در خانه پدربزرگم بسكه آن آفتابه كذايي را بلند كرده بوديم ( آن هم در آن وضعيت نه چندان kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1083321853637352642004-04-30T12:44:00.000+02:002004-05-03T09:24:11.280+02:00يادداشتهاي سرزمين اسقف ها 8 ... خبر كوتاه و سهمگين... " گل آقا " طنزپرداز نامدار ايران درگذشت تهران ، ايرنا : ۱۱ ارديبهشت ۱۳۸۳ برابر با ۳۰ آوريل۲۰۰۴ " کيومرث صابرى " طنزپرداز نامدار ايراني که به " گل آقا" شهرت داشت روز جمعه به ديار باقي شتافت . گل آقا که سال گذشته دچار بيمارى خوني شده بود از مدتي پيش در بيمارستان مهر تهران بسترى شده بود. آري ... سار پريد... آش سرد شد... گل آقاkasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1083318661004921952004-04-30T11:51:00.000+02:002004-04-30T13:00:58.530+02:00يادداشتهاي سرزمين اسقف ها 7 ... چه غمي به دل آدم چنگ ميزند وقتي هواي غربت را تنفس كند و به ناگاه سراز وبلاگي دربياورد كه تپش هاي قلم شاعر روزهاي جواني اش را در آغوش گرفته است... در تهران ‌به ‌دنيا آمدم: خيابان ‌صفی‌علی‌شاه‌ کمی ‌بالاتر از خانقاه.از پنج ‌و شش‌ ساله‌گی چيزهائی يادم‌است: دراصفهان بوديم. ودرسميرم بوديم که‌پدرم ‌جاده‌اش‌ رامی‌کشيد و ماهارا می‌بردند ترکاندن ‌صخره‌ها را تماشا کنيم. kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1083173889680241732004-04-28T19:38:00.000+02:002004-04-28T19:44:27.200+02:00يادداشتهاي سرزمين اسقف ها 6 ... :: در ايتاليا همه موقع صحبت كردن داد ميزنند :: اينجا بوسيدن جنس مخالف در ملاء عام واجب كفايي ست. مستحب است كه دست ها در اين هنگام را به هم قفل كنند و طوري بايستند كه صورتشان با هم تماس داشته باشد . ليسيدن سرو صورت مباح است :: براي بيندگان مستحب است كه در اين اثنا يك بار حمد و سوره ختم كنند و در بار ديگر اين جمله را 33 بار بخوانند ... " every night in my dream, I kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1083076298192385932004-04-27T16:31:00.000+02:002004-04-27T19:12:24.293+02:00يادداشتهاي سرزمين اسقف ها 5 ... در دستان باد ... پا از اتاقم بيرون مي نهم و پر ميشوم از حجم رويايي كوچه هاي تنگ با قديساني نشسته بر كنج ديوار مردمان را مي بينم كه فريادهاشان در كنج دلهاشان سكوت كرده است و زندگي شان همانطور كه بر پدال ماشين هاشان فشار مي آورند به سمت حادثه هجوم ميبرد و از خود دور مي شوند در آرزوي مسح سانتا ماريا "Prego una sigaretta..." آن سوتر دختركي دوازده ساله از منkasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1083050234696955532004-04-27T09:17:00.000+02:002004-04-27T10:35:39.420+02:00يادداشتهاي سرزمين اسقف ها 4 ... :: دارم شراب شناس ميشوم. دوستم Mauro دارد به شكل فشرده تمام تجربياتش را در زمينه شراب به من منتقل ميكند.دفعه اول كه برايش شراب سفيد- به قول خودش biancovino- سرو كردم از خنده ريسه رفت . به زعم او 25 اشتباه كردم . راستش را بخواهيد كمي به من برخورد. مثلا لوطي ما در عرق خوري براي خودمان ادعايي داريم! . خودمانيم چه كيفي دارد شراب اين ايتاليايي هاي گند دماغ را بچشيkasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1082971600168485492004-04-26T11:26:00.000+02:002004-04-27T09:21:54.293+02:00يادداشتهاي سرزمين اسقف ها 3 ... كليسا سانتا ماريا دلا كوزه - پيزا كليسا سانتا ماريا دلا كوزه - نماي بيروني- پيزا kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1082795739763439392004-04-24T10:35:00.000+02:002004-04-24T10:39:42.873+02:00يادداشتهاي سرزمين اسقف ها 2 ... :: برايم در يك دهكده زيبا و خوش آب و هواي نزديك جنوا به نام Recco در يك هتل ساكت و كوچك مشرف به ساحل اتاق رزرو كرده اند. :: در Recco همه چيز در سكوت ميگذرد . تنها ساعتي يك بار ناقوس دهكده پير شدن من را يادآوري ميكند. سعي ميكنم چند عكس از اين دهكده اينجا بگذارم. :: شام اول در تپه مجاور دهكده در يك رستوران كوچك صرف شد. پيش غذا نان سرخ شده در يك نوع پنير و طبق معمولkasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1082709180155300622004-04-23T10:33:00.000+02:002004-04-23T10:54:54.950+02:00يادداشتهاي سرزمين اسقف ها... تصميم گرفته ام اينبار بيشتر بنويسم... :: پرواز با نيم ساعت تاخير انجام شد. كادر پرواز آليتاليا طبق معمول در اوج شلخته گي از مسافران با شراب سفيد و قهوه كنياك پذيرايي كردند :: قوانين كشوري در مورد حجاب در اولين فرصت ممكن توسط ملت هميشه در صحنه زير پا گذاشته شد. من كوچكتر از آنم كه براي اين ملت غيور پيامي بفرستم . فقط ميخواهم جريان چانه و مشت محكم و ... را ياد آوري kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1082447095975543992004-04-20T09:44:00.000+02:002004-04-20T09:48:53.780+02:00من ميروم پس هستم ... ...باز هم عازمم به سرزمين اسقف ها شايد اقامتم كمي طولاني شود. تا من برگردم جان شما و جان اين قهوه خانه. برايتان سوغاتي مي آورم. خدا نگهدارتان... kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1081928102473100612004-04-14T09:35:00.000+02:002004-05-04T11:18:35.903+02:00آوريل سياه... آوريل براي ارامنه همواره يادآور سياه روزيهايست كه حكومت عثماني بر اين طايفه جاري كرد. براستي چه كسي ميتواند ادعا كند كه كشتار سه ميليون زن و كودك بيگناه ارمني، در حالي كه هفته ها گرسنگي مطلق يا مردارخواري را تجربه كرده اند و در واپسين دقايق گورهاي خود را با ناخن كنده اند و براي صرف جويي در باروت و گلوله ، پشت به پشت صف كشيده اند تا يك گلوله جان عده بيشتري را بگيرد ، كوچكتر از kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1081834963132178742004-04-13T07:42:00.000+02:002004-05-04T11:17:52.000+02:00بشنويم... Coventry Carol Words from The Pageant of the Shearmen and Tailors-15th century Music arranged and adapted by Loreena McKennitt Lully, lulla, thou little tiny child By by, lully, lullay, thou little tiny child By by, lully lullay O sisters too, how may we do For to preserve this day This poor youngling For whom we do sing By by, lully lullay? Herod, the king In his raging Charge kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1081606608534493472004-04-10T16:16:00.000+02:002004-04-10T16:20:33.700+02:00سكه هاي قلب خيال آسمان ابری است نه آب؛ نه آفتاب فقط يک ابر که زير سنگينی سياه تبدارش صدای شکستن سکوت سادگيم را لمس می کنم. اينجا نياز رسيدن دستي ,دستگير به تمنا نشسته است ,دريوزه وار سكه هاي قلب را به كفاره پلكهاي به هم فشرده تان پرتاب كنيد شايد آن روي سكه بهتر باشد...kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1081606894495630462004-04-09T16:21:00.000+02:002004-04-10T16:26:13.030+02:00ديوار ديوار اوج افتخار گام لنگ گربه است وماه ملک آرزوی پلنگ. ميان من و آن من خيالهام هزار فاصله؛فاصله است وامشب حسرت هيچ چيز بر دلم نيست حتی ماه... جز مرگ. kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1080998685164131912004-04-03T15:24:00.000+02:002004-04-03T15:31:57.983+02:00 ب هار مست... به! هار هم كه شده اي بهار! چهار تا و نصفي بيت كه اين حرفها را ندارد چمن در قيچي مبارك است مثل سيزده در به در نحسي جاي گاز دست را دراز كن من اينچا ته اسفند نشسته ام دارم نفت را ملي مي كنم خسيس بازي هم نداريم: اشعار در ِ پيت مال همه ! مژه ها كه سبز شد چهار تا و نصفي چشم... قرمزم كه باشد اين حرفها را ندارد با يك گاز حسابي برو آن ور عيد قيچي را گره بزن من اينجا - نه ! كمي kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1079273748348300872004-03-14T15:15:00.000+01:002004-03-14T15:36:34.186+01:00گور به گور نشسته اي اين جا و غمبرك زده اي و بي قرار به چاله هاي گل آلود ِ اشك ِ تلخ ات در بارش ِسيل گونه ي چشمي سياه تر از درد تا اين سان صبور، تا اين سان سنگين، به چه نگاه مي كني؟ روز است كه ديگر باره هم از اين گونه سبكبارانه از برابرت مي رود وبانوي پر كرشمه ي شب كه با دامن مالامال از ستاره اش نگاه ات را نا گزيز آذين مي بندد. آه ، اي خواب گمگشته! تو با اشك هاي شورت چه ساده دلانهkasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1079159530909086722004-03-13T07:32:00.000+01:002004-03-13T07:35:18.436+01:00جای خالی ماه... ديروز غروب وقتی به سفارش آينه رفته بودی تا از کنار جوی پايين باغ برای ميهمانان هميشه ی عيد چند پر پونه بچينی ، من کنار همين پنجره به جای خالی ماه نگاه می کردم ، که گريه ام گرفت نه فقط به خاطر دير آمدن ماه به قاب بلند آسمان که هر شب به انتظار آمدنش خواب از چشم میرانيم و نه فقط به خاطر دير آمدن تو از پرس وجوی باغ نه... من دلواپس روح زخم خورده ی تو که در پنهان پر رنج ترين kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1079010006625267032004-03-11T14:00:00.000+01:002004-03-11T14:33:19.200+01:00دعا می دانم باد تمام ترانه های مرا قبل از من به گوش تو رسانده است به گوش تو و به گوش آن پرنده ی آشنای منتظر که بر تک درخت حياط خانه آشيان دارد ولی حالا ديگر همه ی ترانه ها بوی آشنای پيراهن تو را به خود گرفته است که در شب تاريک تب دار مرا به رويا روشن گهواره ها دعوت کردي آن ميهمانی ناب که در آن دلم را به ازای شيرين ترين اوقات ديدار از کف دادم و دل به ازای اين همه بهار ، چه اندک! که بايد kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1078399871643843062004-03-04T12:31:00.000+01:002004-03-06T07:33:07.700+01:00امتداد لحظه ها پشت نگاه تو فاصله اي نيست نهفته ها آشكار است و گمگشته ها پيدا و من نزديك تر از تمام فاصله هايم چه كسي عاشقانه تر از تو فرياد مي زند عاشقانه ها را ؟ كاش در خانه ما حوضي بود تا كه هر روز در آن خويش را مي ديدم تا كه يادم نرود عكس كسي در حوض است و شبانگاه از آه ، ماه را مي چيدم قصه وسعت درياي كبود بهر آگاهي ماهي هايشان واژه در واژه دعا مي خواندم كاش امتداد لحظه ها تكرار kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1077946134879876162004-02-28T06:28:00.000+01:002004-02-28T06:31:43.983+01:00خواب فردا... روز می گذرد مینوازد چشمانم رویا را آرام آرام بر پنجه های شب بی آنکه ستارگان را از خوابهای نقره ای مهتاب برنجاند . رسيدن به لحظه های مقصد از نخستين نگاه تا آخرين لبخند آسمان را مديون رويای دلپذير زيستن می کند . اگر بر ترديد دقيق بنگريم شعرمان هم خاطره ای خواهد شد و ما می مانيم و روز که باز هم آرام آرام بر پنجه های روشنای شب بوسه می زند . تا خورشيد فردا روشنتر مجال kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1077604871689834342004-02-24T07:41:00.000+01:002004-02-25T06:52:51.513+01:00قفس 2 پرواز را به خاطر بسپار ، پرنده مردنيست فروغ گفتند ، روي سفره هفت سين امسال ، سين هفتم ، سر بريده كبوتريست ، كه آواز آسمان بي چلچله مي خواند ، چيزي شبيهِ " پرواز ،ممنوع است " ! شك دارم ! شايد سر سفره هفت سين امسال ، سر بريده كبوتري باشد اما ، كبوتر به پرواز زنده است ، آواز با چلچله خواب با رویا من با خواب ... نازنينک من! بيا بادبادکهامان را همين جا هوا کنيم که روی آن برهوتهای kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1077604181350292212004-02-24T07:29:00.000+01:002004-02-24T07:32:25.216+01:00قفس حالا که جرم من ، از عشق تو گفتن است ، مرا در قفس خاطره هایت کن، زیرا من ، انگار سالهاست به آواز چلچله بوسه هایت ، دلباخته ام ... kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1077307838242591352004-02-20T21:10:00.000+01:002004-02-20T21:13:17.733+01:00مهتاب نمی دانم از کجا و چرا ليک گويی که سالهاست می شناسمت همدرديت را نجوای خيس نگاهت را نیز و مرگ زمان در لحظه های زنده ی مردن برای هم... و اين منم اکنون... لبريز از نياز تو سرشار از آرزوی رهاييت از هر چه درد ... و اين تويی که می کوشی که بذرم را بکاری بر باغچه ستاره هایت تا ستاره ام باشی ای ماه من... من اينک تو را به خواب ترک می گويم گرچه نمی خواهم از تو دور شوم ليک مرا از ميان نور خود درkasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1077176277369288092004-02-19T08:37:00.000+01:002004-02-21T09:43:42.030+01:00سوال هوش حذف شد... kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1077081512000173402004-02-18T06:18:00.000+01:002004-02-21T09:42:22.310+01:00 رعنا دختر شالیزار برای آنان که در تابستان شصت و هفت سفر کردند... سالهاست که قبل از تغزل ستاره ، رعنا دامن سبزش را به پا می کند ، و آن روسری گلدار صورتی اش را به سر و آن نگاه پرباران ساعت پنج عصر را میدوزد به افق حاشیه خاکستری افق شرق خورشید که آرام گرفت نیم لبخندی میزند چراغ زنبوری روی تلار را میگیراند تا زنجره های درخت دوردست دوباره شور آواز کنند مینشیند کنار خاطره رود خيال انگیز نفسش کهkasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1077087093269801072004-02-17T07:51:00.000+01:002004-02-21T09:44:51.560+01:00انتخابات و کاندیدای اصلح به حکم حکومتی آقا... حذف شد...kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1076324780925881172004-02-09T12:06:00.000+01:002004-02-11T11:51:03.890+01:00نرگس اي همدرد صبور ! باور مي كني كه كسي در اين حوالي پيشم نمانده است؟ و به جز خاطره گل نرگس و آتش چيزي يادم نيست؟ و من چيزي نيستم جز خاكستر ققنوسي كه از بستر زفاف اقاقي ها بر جاي مانده است تا فردا صد هزار بارانه جوان شود و باز تكرار... نبين كه خنده هايم پيش تو باريدند ، كه من با گريه مي خندم و خيال ، و آوازي كه هميشه درميانم فرياد مي كشد انگار : " كمر بر كدام راه ساده بسته اي ؟ ، آنهم kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1076155527138882052004-02-07T13:05:00.000+01:002004-02-07T14:18:48.763+01:00واپسين آرزو در تسالونيكي چه ميشود كرد؟ شب ، قدر آغوش روياي اقاقي ها را نمي داند يكه چراغ كورسوزي ست ، كه با فتيله نفريني ش بر درازاي يلدا خميازه ميكشد وهمي اثيري ست بي خبر از كوله بار سبك اطلسي كه صبور و گرم و پر خواهش ! قلب سوزان آفتاب را نشانه رفته است … كاش ، قبل از هق هق آخرين ستاره ، خروسي بخواند ، براي من كه عاشق بوسيدن يك بغل آفتابم و در انتظار سپيده فردا... kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1075964097252015982004-02-05T07:54:00.000+01:002004-02-05T08:00:36.513+01:00نشاني انعكاس سبز حضورت ، روي انحناي بال پروانه ، مي لرزيد ، آوازت از دور پيدا بود ، گفتي راه بسيار است ، و سحر چيزي ست ميان باغ ريواس كوهي خيال انگيز و اضطراب لحظه وصال . و نشاني لبخند پشت پاورچين هق هق دختر ميناست ، جايي خيس تر از گريه هاي بانوي بهار و كافيست بيابي كجا لاله با سار مست ميرقصد ! باور نمي كني ؟ گفته بودم كه خواب ديده ام! و دررويا ميانت نشسته ام ، بردوش ، چليپا ، بر كمر ، kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1075884020667694562004-02-04T09:40:00.000+01:002004-02-04T09:42:37.873+01:00رويا نشسته ام ، به پرچین چلچله اما ، خیالی نیست ، به حبس هزار میله سپید هم خواهم نشست ، من از کودکی ، من از هفت سالگی ، همیشه عاشق ساعت تنگ نيمه شب بوده ام ، که رويا دوان دوان ، توی آسمان ، چرخ می خورد ! بدون فکر ، بدون ذره ای خیال و ترديد مي نشست بر بام چشمان بيخوابم حالا نشسته ام دوباره ، تا از کنار ریل ، شاید ، یک روز ، صدای سوت یک قطار رويا ، برقصانتم اما اما اينبار در بيداري ...! kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1075806165876652862004-02-03T12:02:00.000+01:002004-02-03T12:05:02.420+01:00ديروز برايم روز فرهاد بود. گفتم شما را به ترانه اي از او مهمان كنم. قهوه تان را نوش جان كنيد و دمي گوش بسپاريد به حزن نوستالژيك اين ترانه... kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1075645512002339672004-02-01T15:25:00.000+01:002004-02-01T15:27:25.860+01:00آدم برفي براي آدم برفيهاي تنهاي باغ محتشم آدم برفي تنها يك پا دارد و چشمانش دگمه است و پيراهنش، كهنه پاره اي... اما مي خندد آدم برفي در برف مي خندد... چرا كه شانس اين را داشته است كه باشد كه آدم برفي باشد ديگر سنگها ، فرسنگ ها... و خورشيد چه اهميت دارد...kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1075538491010648552004-01-31T09:41:00.000+01:002004-01-31T09:58:48.750+01:00تــُنگ تنها افتاده بود ، و از هوای من و تو نفس می کشيد ... ! با متانت پولکی هاي پیراهن گلگلیش را ، با روياي شب سیاه هفت دریايش تاخت میزد ، چشمش مبهوت منظره ميخكوب شده بر دیوار بوسه شهواني خورشيد بر چاك سينه دريا... وآنگاه خواب شيرين تصویر معوج ساحل می ديد... در شگفتم چرا من در همان هوایی که ماهیم را كشت هنوز زنده ام ؟ kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1075276288056178032004-01-28T08:51:00.000+01:002004-01-31T10:00:04.293+01:00بن بست روی ايوانکی نشسته ام ، و هيچ از تو نامه ای ، نشانه ای ، و حتی پلاک افتاده از خانه ای ... دستم در جستجوي بادو پاهايم بر کجاوه زمان ... نگاهم ، همخواب ردپای ساده کسی ، مثل من است ... که انگار از کنار خودش ، تا ورقچين خيالاش ، دايره می زند ! باور کن ، من از شمار پرده دران ساعت گرگ و ميش نيستم ! اما ، غروب کرده ام ، حتی نشسته ام به پای ساعت پنج عصر ، تا پای باغچه ات ، آواز پرستو بريزم ... kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1074929488712031762004-01-24T08:31:00.000+01:002004-01-24T08:42:52.966+01:00شرم گل سرخت روی تاقچه ، سيلی تازه ايست بر گونه ی سپيدم ... ! من تسليم دل انگيزی دی ماه ، سر از شمال دشتهايی بريده ام ، که در آن ، آرزوهايم به دست باد ، جايی به جز خانه خورشيد می رود ! جایی جدا تر از آغوش نمناک ستاره ، یا دهان باز کبوتری بی جفت ... ! آری ، من عهد بسته ام ، به جای سيلي سرخ رو گونه هايم ، شرم حضورتو را بکارم ! kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1074929235773016042004-01-24T08:27:00.000+01:002004-01-24T08:44:44.903+01:00برهنه گوش مي كني ؟ شايد صدايي ساده ، يا هواي سنگين بوسه و بادبادك ، چيزي شبيه هزار حواسيل رقاص ، درد گل شببوي نيمه خواب را فرياد مي كشد اما من طور ديگري برهنه ام ! باور كنيد بي عصمتي يم دست خودم نيست ، ! من هنوز ، فرق شرم گريه و بوسيدن ماه را ، نفهميده ام ! آري برهنه ام ، و برهنه قصد كرده ام بر در ديگري بكوبم ، حالا فکر می کنی هنوز ، كسي خانه هست ؟ kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1074076460869823952004-01-14T11:34:00.000+01:002004-01-14T11:46:55.420+01:00انتخابات... اخبار را كه دنبال ميكنيد ؟ تعجب ميكنم كه اين حضرات كه اينگونه تحصن را بلد بودند چرا در اين چند سال در مقابل آراي احمقانه شوراي مثلا نگهبان قانون اساسي ( شما بخوانيد شوراي نگهبان سلطنت) سكوت كرده اند ؟ گويا آقايان فقط بلدند باغچه خودشان را بيل بزنند و بس. اين وسط مردم را به قول خودشان براي گرم كردن تنور انتخابات ميخواهند. يادتان مي آيد قديمها براي گرم كردن تنور معمولا از پهن گاو kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1073915580530026072004-01-12T14:53:00.000+01:002004-01-12T14:54:48.310+01:00ديگ سياست... با پا در ميانی رهبری به تب راضی شويد! kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1073742883893992932004-01-10T14:54:00.000+01:002004-01-10T15:10:01.310+01:00كوچه باغ من... به او كه همراهم شد در كوچه باغ پاييزي و بر زخم زرد برگهايم مرهم گذاشت... تسبيح طولاني بوسه هايت ، دانه دانه ميريخت و من هنوز ، آخرين شاخه هاي پنهانت را نديده بودم ، حتي پرنده اي، كه رويش ، آشيانه ساخته بود … اصلا ، بي خيال اين حرفها ، من كه با بهار زنده نبودم تا با قصه يكي دو شكوفه بميرم ، مهم تر از همه ، صداي افتادن دانه بر دانه ي بوسه ها بود ، ذكر پشت ذكر ، كه ميماند مثل kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1073552032457283902004-01-08T09:53:00.000+01:002004-01-08T09:55:34.670+01:00خونه جديد كوچولوهاي عزيز به پيش! اينجا خونه جديده! در و پنجره نداره..اما بد هم نيست! كسي بخاطر بازي با مورچه و كرم دعواتون نمي كنه.آخه حالا اونا همسايه هاتونند! ماه اين طرفها آفتابي نميشه....خورشيد هم همينطور! سرو صدا نكنيد..اون بالايي ها دوست ندارند! آخه مي خواهند زود فراموشتون كنند! نكن دختر! دستتو از خاك بيرون نيار! فروغ بازي ات گرفته؟؟؟ مگه نمي خواي زودتر برن! اينجا شب و روز نداريم! مسواك kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1073457863463490692004-01-07T07:44:00.000+01:002004-01-07T07:49:20.403+01:00بم شهر بي دفاع گل گلدون من شكسته در باد... ديدن اين كليپ را به همه توصيه ميكنم ... kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1073311864134601932004-01-05T15:11:00.000+01:002004-01-05T15:12:42.450+01:00فرشته... تاجشو گذاش رو سرش ، نگاشو انداخت به ابرا ... گفت اينجا که زمينه ، نه من مال آسمونم ... دو تا بال در آورد و پريد اونقدركه رسيد پيش پرستوی جامونده پاييز ، پيش دم آويزون همون بادبادک سپيدی ، که تو خيالش يه عصر تابستون پر كشيده بود ... ! آره تاجشو گذاش رو سرشو پريد توی ابرا ... خيس شد ، يخ زد بوی خاک بارون خورده ی تو لباساش ، يادش رفت ... همچی که نگاه به پايين کرد، آفتاب گولش زد ...kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1073307387894767772004-01-05T13:56:00.000+01:002004-01-05T14:57:51.340+01:00سوال ...ما تلخی عبور را چشيده ايم... در تشنج اکنون شناوريم... و در التهاب فردا جان می دهيم... چگونه می توان در وهم يک لحظه گم شد و به پايان رسيد؟.... kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1073111692910377952004-01-03T07:34:00.000+01:002004-01-03T11:42:04.750+01:00 گل سرخ چشمانش در دل شب برق میزد. کافی بود که دستت را روی سینه اش میگذاشتی تا بیتابی قلب پر شورش را حس میکردی. امروز روز آخر تنهاییش بود. کافی بود که صبر کند . آنهم تنها چند ساعت . آنوقت دیگر وقتش بود که به حمام برود.بعدش منتظر بماند تا خواهربزرگش کبری بیاید و صورتش را از تمام آنچه که نشانه ی دوشیزگی بود پاک کند و ابروهای پرپشت و کمانش را همانطور که محسن دوست داشت برایش نازک کند. روی kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1072022225492053442003-12-21T16:57:00.000+01:002003-12-21T16:58:23.530+01:00يلدا سپيده دير آمدی ، شب عاشقم کرد و رفت ... kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1071639299518987862003-12-17T06:34:00.000+01:002003-12-17T06:39:55.436+01:00سفردر تب... در خلوت اينجايی جهان و تراوش لحظه ای حجم و دغدغه های آغوش انگور. و بازيگرانه ی بی هويت برگ و خزان بر حسرت رفيع نخل و لميدگی ملايم موج به بی سرخوشانگی مجبور قو و گيجی امواج روياهاي ناب بعد از باران و دريا و خيابان های ساحلی شرجی kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1071573609703704732003-12-16T12:20:00.000+01:002003-12-16T12:27:41.310+01:00وبعد... رعشه های باران را در خميازه ی رفيع سپيدار به غربت مبهم سوت های تونل و دل شوريدگی پل ملايم تر از ابر خواب می زنم. آه جوانه ی آميختگي... kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1071488588217862072003-12-15T12:43:00.000+01:002003-12-15T13:00:28.340+01:00ديكتاتور تنها شد... بيست وچهارم اسفند شصت و شش را هرگز فراموش نخواهم كرد. زماني كه در كوچه هاي حلبچه زنان كرد داغ ديده اي را ميديدم كه بر گور دستجمعي عزيزانشان كه از بمب شيميايي هلاك شده بودند ،بر سينه ميكوبيدند و صدام را نفرين ميكردند.آن نفرين ها ديروز كارگر شد. صدام هم رفت رفت همانجايي كه هيتلرو چنگيز و موسيليني و نرون و ساير خون آشامان تاريخ رفتند. بدبخت سردار قادسيه ! چهره مفلوكش بيشترkasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1071466525478236632003-12-15T06:35:00.000+01:002003-12-15T06:36:35.310+01:00آغاز تا آشيانه های مغموم با معلق ارغوانی جذبه و ناز و کمند سرکشی اکنون تا عزم جسارت فردا . برای نازکای سرکشان عشق آغاز غربت سپيدار kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1070964444667249462003-12-09T11:07:00.000+01:002003-12-09T11:08:53.110+01:00هرگز هرگز نه هرگز نمی نوازی ام وقتی که در تلاطم باران؛ هزار پاره گشته ام تو را به نام شبانه های ستايش و بی فروغی قرن های قريب اندوه به کجای تسلا ی پريشانی بياويزم؟! ای پريدگی لحظه های سرخ در هيات اندوهگين لب های صبح! به ياد کدامين شور انگيزی شبهايت باورم را بنوشم؟ وقتی همه ی پيچک دست هايت را جوانه ريخته ای بر شانه ی گمانه ها يم؟ دو باره بهار نارنج های ديروز زمين تو را نوشيده اند؟! ای kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1070876589032428122003-12-08T10:43:00.000+01:002003-12-09T11:03:49.530+01:00بوران نجوا باران و بامداد ردپای برف. در جستجوی نقش ساده ی زن تا سوختن خشنود به سمت نجوای ستارگان و غروب و توفان شرق و شلاق و اشک و بعد آرامش اسارت برگها درحلقه ی توفان... kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1070717812376050102003-12-06T14:36:00.000+01:002003-12-06T14:37:50.966+01:00پيچكي كه بر ديوار دلم يادگاري نوشته... از كوير آمدو در پهنه دريا شد و رفت آمدو پاسخ يك عمر معما شد و رفت چشمها پنجره اي سمت افق مي جستند چشمها را نفسي قاب تماشا شد و رفت منصور kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1070707298414622522003-12-06T11:41:00.000+01:002003-12-08T10:46:17.186+01:00نخستين ديدار تو را مرور ميكنم تا خاموشی من فراموشی بزرگ نباشد. پيش رو تصوير كهنه و رنگ پريده ای از پسركی با سر تراشيده، لاغر با چشمانی درشت و غمگين و در كنارش دختركی به زيبايی شاپركها، شكننده با چشمانی درشت و غمگين كه با آبی دريا يكی شده اند. ظهر داغ تابستان من و تو و خانه ای از ماسه و آن همه تنهايی، اين نخستين ديدار بود... لوليتا فيلمي از آدريان لين kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1070529938584221122003-12-04T10:25:00.000+01:002003-12-04T10:31:38.903+01:00براي علي.ش ديگر کسی بر پيکر حقيقتی نا فرجام نمی گريد! تنها سکوتی غمبار بر التهاب ثانيه دست نوازش می کشد اوست كه همچون گذشته عشق را بر دار محبت می آويزد... kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1070529874648872452003-12-04T10:24:00.000+01:002003-12-04T10:25:30.496+01:00خرابه پشت حزنی متروک صدای پچ پچ توهمی لرزان را شنيدم... شکنجه های مدام زمان صداقت آسمان را با خود خواهد برد و ديده ی غمين من ترانه ی اشک را بر استواری پلکم نعره خواهد زد kasranoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3727589.post-1070267221749819342003-12-01T09:27:00.000+01:002003-12-02T06:15:39.170+01:00انجيل به روايت كسري! حذف شد!kasranoreply@blogger.com